مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٧٣٩

[ تفسير قوله - عليه السّلام - موتوا ] . . .

قوله :

آفتابِ گنبدِ ازرق شود * [ كشتىِ هُش چونكه مستغرق شود ]

همان طارق ، بعد استغراق هوش ظاهر آفتاب شود .

قوله :

تا نگشتند اخترانِ ما نهان * [ دانك پنهانست خورشيدِ جهان ]

اى ، حواس و قواى بدنى .

قوله :

گُرز بر خود زن ، مَنى را در « 1 » شكن * [ ز آنكه پنبهء گوش آمد چشمِ تن ]

مقولهء مطرب در خطاب امير [ بود ] كه مىخواست به ضرب گرز ، پاش‌پاش كند .

قوله :

اين زمان جز نفىِ ضدّ اعلام نيست * [ اندرين نشأت دمى بىدام نيست ]

اى ، در زمان حيات چند روزه ضدّ هستى مطلق را نفى بايد كرد .

قوله :

بىحجابت بايد آن اى ذو لباب * [ مرگ را بگزين و بر درّان حجاب ]

ضمير آن به جانب خورشيد جهان راجع است كه بالا ذكر يافته .

قوله :

[ نقل باشد نه چو نقلِ جانِ عام ] * همچو نقلى از مقامى تا مقام

قال النّبى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : « الا ان اولياء اللّه لا يموتون بل ينقلون من دار الى دار . « 2 » »

قوله :

پس محمّد صد قيامت بود نقد * [ . . . ]

زيرا كه در قيامت به يك نفخه همه بميرند و به نفخهء ديگر زنده شوند . و اين دو حالت در ذات آن سرور موجود كه به دو پيوستى ، از خود فنا شدى و به حقّ باقى گرديدى .

قوله :

[ . . . ] * زآن‌كه حل شد در فناى حلّ و عقد

( 1 ) در نسخهء ق : درهم . ( 2 ) نك : احاديث مثنوى ؛ ص 104 . « آگاه باشيد ! هرآينه اولياى خدا نمىميرند ؛ بلكه از سرايى [ - دنيا ] به سرايى [ - آخرت ] نقل مكان مىكنند . »