مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٧٣١

[ حكايت آن عاشق كه شب ] . . .

حكم او هم حكم بار جسمانى ؛ مثل حكم قبله اوست كه جسم باشد به امر مرگ چون روى به سوى مرگ دارد .

قوله :

راهِ جانبازيست در هر عيشه‌اى « 1 » * [ آفتى در دفعِ هر جان شيشه‌اى ]

[ عيشه ] ( به كسر عين ) زندگانى . يعنى ، راه جانبازى در هرجايى است ؛ زندگانى گرفته باشد از براى راندن نازك مرجان را .

قوله :

[ مرغ بس در خود فرورفت آن زمان ] * توسنش سر بسْتد از جذبِ عنان

اى ، نفس مرغ سرباز كشيد از دركشيدن عنان كه نتوانست خود را از گندم باز داشت . . . الخ .

[ حواله كردن مرغ گرفتارى خود را ] . . .

[ حواله كردن مرغ گرفتارى خود را ] . . .

قوله :

رَوْ بخسپ اى جان كه نگذاريم ما * [ كه كسى از خواب بجْهاند ترا ]

مقولهء دام و سوزش است كه جان و شيطان باشد .

قوله :

هم تو خود را بركَنى از بيخِ خواب * [ همچو تشنه كه شْنود او بانگِ آب ]

مقولهء مولوى است ؛ يعنى ، گوش بر حرف دانه و سوزش مكن و بيخ خواب غفلت بر كن كه هيچ‌كس جز تو به داد تو نمىرسد ، كار خود را بايد كرد .

قوله :

بانگِ آبم من به گوشِ تشنگان * [ همچو باران مىرسم از آسمان ]

[ يعنى ] ، هرچه مىگويم ، از عالم علوى بر من القا شده .

[ حكايت آن عاشق كه شب ] . . .

[ حكايت آن عاشق كه شب ] . . .

قوله :

اى دلِ [ بىخواب ] ما زين ايمنيم * [ چون حَرَس بر بام چوبك مىزنيم ]

مقولهء مولوى [ است ] . در خطاب مىگويند كه ، ما را مثل آن عاشق خواب غفلت نيست ؛ اين معنى را بلند مىگويم .

( 1 ) در نسخهء ق : غيشه‌اى .