مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٧١٤

[ رفتن آن شيخ در ] . . .

نمايد ؛ زيرا كه ضدّ احتراز كند . پس عاشق كه پردهء عشق است ، زهر بود .

[ رفتن آن شيخ در ] . . .

[ رفتن آن شيخ در ] . . .

قوله :

كيست اينجا شيخ اندر بندِ تو * [ من نديدم نرگدا مانندِ تو ]

امير مىگويد كه اى شيخ ، اينجا معتقد [ ؟ ] تو نيست .

قوله :

تا تو باشى در حجابِ بو الْبشر * [ سرسرى در عاشقان كمتر نگر ]

اى ، حجاب بشريت .

قوله :

نور چشمى كه به روز استاره ديد * [ آفتابى چون ازو رو دركشيد ] ؟

اى ، ابو على سيناست كه حسّ باصرهء او در روز ، عطارد مىديد و جرم عطارد از اجرام كواكب [ ؟ ] اما آفتاب روشن عشق .

قوله :

وقتْ نازك گشته « 1 » و جان در رصد * [ با تو نتوان گفت آن دم عذرِ خَود ]

اى ، فرصت آن‌قدر نيست كه عذر گدايى جز خواستن خود را شرح و بسط از تو توان خواستن .

قوله :

نى « 2 » گمانى برده‌اى تو زين نشاط * [ حَزم را مگذار مىكن احتياط ]

الى البيتين « 3 » ؛ شيخ مىگويد كه جز عذر خواستن در كار نيست . از جهت آنكه تو را آن است كه از براى نفس و نشاط طبع ، گدايى را پيشهء خود ساخته‌ام و حال نه اين‌چنين است ؛ چون حزم و احتياط تو را بر اين گمان داشته ، از حزم بازنمىدارم تو را .

ليكن حزم بر سه قسم است : واجب ، مثل بدگمانى در حقّ كافر و جابر ؛ و جائز در وقوع و عدم امرى كه مسلمان فاسق از آن خبر دهد ؛ و ممتنع و مستحيل ، مثل بدگمانى در

( 1 ) در نسخهء ق : باشد . ( 2 ) همان : نه . ( 3 ) مقصود بيت ياد شده و بيت زير است : واجبست و جايزست و مستحيل * اين وسط را گير در حزم اى دخيل