مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦٩١

[ در صفت آن بىخودان كه از ] . . .

قوله :

[ نه به هندست ايمن و نه در خُتَن ] * آنكه خصم اوست سايهء خويشتن

از سايه ، تبعات خودى مراد داشته .

[ در صفت آن بىخودان كه از ] . . .

[ در صفت آن بىخودان كه از ] . . .

قوله :

چون فناش از فقر پيرايه شود * [ او محمّدوار بىسايه شود ]

اى ، خصم خودى را وقتى كه صفت فنا از بركات فقر زيب و زينت شود ، خودى و تبعات ، آن را وداع كند و از فقر محمدى ( ص ) ميراث يابد .

قوله :

[ ماهْ ما را در كنار عزّ نشاند ] * دشمن ما را عدوّ « 1 » خويش خواند

قال اللّه تعالى : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ . » « 2 »

قوله :

گرچه همرنگ مَهست و دولتيست * [ اندر ابر آن نور مَهْ عاريّتيست ]

همرنگى ماه ابر را دولتى است عظيم .

قوله :

در قيامت مهر « 3 » و مه معزول شد * [ چشم در اصل ضيا مشغول شد ]

از قيامت ، فناى سالك مراد است .

قوله :

پَرّ من ابرست و پرده است و كثيف * [ ز انْعكاس لطفِ حقّ شد او لطيف ]

مقولهء بىخود است كه خودى خود را ابر تيره و پردهء كثيف مىداند . لطف مه را واسطهء تجلّى هستىسوز مىخواهم ، نه آنكه در آينهء عجز خود جمال قدرت حقّ معاينه كنم .

قوله :

[ پَر پىِ غيرست و سر از بهرِ من ] * خانهء سمع و بصر استونِ تن

( 1 ) در نسخهء ق : عدوى . ( 2 ) الممتحنة ( 60 ) آيهء 1 : « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، دشمن من و دشمن خود را به دوستى اختيار مكنيد . » ( 3 ) در نسخهء ق : شمس .