مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦٥٤

[ قصهء فرزندان عزير - عليه السّلام - ]

قوله :

صلح كن با اين پدر عاقى بهل * [ تا كه فرشِ زر نمايد آب و گل ]

هركه حقوق اين پدر را بر خود و بر همهء عالم شناخت ، همه كس محبوب او شد و عالم بر او بهشت گرديد ؛ لهذا مىفرمايد ؛

قوله :

پس قيامت نقد حال او « 1 » بوَد * [ پيش تو چرخ و زمين مبدَل شود ]

چنانچه در قيامت كسى را با كسى كار نباشد و در اين نشأ اين صفت در ذات او موجود شود .

قوله :

من كه صلحم دائماً با اين پدر * [ اين جهان چون جنّتستم در نظر ]

مقولهء زاهد است .

قوله :

برق آيينه است لامع از نمد * [ گر نمايد آينه تا چون بوَد ؟ ]

عالم ملك ، غلاف آينهء ملكوت است . هرگاه اينجا شعشعه به اين حدّ باشد ، اگر آينه از غلاف برآيد ، چگونه بود ؟

[ قصهء فرزندان عزير - عليه السّلام - ]

[ قصهء فرزندان عزير - عليه السّلام - ]

قوله :

[ اين سخن پايان ندارد بازگرد ] * تا برآرد موسيَم از بحر گَرد

اى ، خارق ديگر سخن تو را بنمايم ؛ مثل خارق موسى [ ع ] در بحر شكافتن .

قوله :

تا كه معشوقت بوَد هم نان هم آب * [ هم چراغ و شاهد و نُقل و شراب ]

يعنى ، نان و آب و نقل و شراب تو ، همه معشوق گردد ؛ سواى معشوق به اين چيزها تعلّق نمايد .

قوله :

جان قسمت گشته بر حشو فلك * [ در ميان شصت سودا مشترك ]

امور خسته ، حشو فلك باشد .

( 1 ) در نسخهء ق : تو .