مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦١٩

در داستان بازآمدن شاعر بعد چند سال . . .

فاعل « 1 » گفت ، وزير است . و فلسفه معطوف است بر قصه . يعنى ، وزير قصّهء سرگذشت شاعر به شاه گفت و حكمت نيز گفت .

قوله :

[ . . . ] * تا برآمد عُشر خرمن از كفه

يعنى ، ده يك حاصل خرمن از كفهء ترازو برآمد كه به شاعر تنخواه شود .

قوله :

[ ده هزارش داد و خلعت در خورَش ] * خانهء شكر و ثنا گشت آن سرش

يعنى ، سر شاعر خانهء شكر و ثناى وزير گرديد . كنايه از آنكه ، غير از همان ثناى وزير در سر شاعر هيچ نماند .

در داستان بازآمدن شاعر بعد چند سال . . .

در داستان بازآمدن شاعر بعد چند سال . . .

قوله :

معنى اللّه گفت آن سيبوَيه * [ . . . ]

در مشتق منه لفظ اللّه ، علما را اقوال بسيار است . سيبويه نحوى اين كلمه را مشتق از وله مىداند .

قوله :

[ . . . ] * يؤلهون فى الحوائج هم لديه

زارى مىكنند در حاجتها بندگان نزد خدا .

قوله :

گفت الهنا فى حوائجنا اليك * و التمسناها وجدناها لديك

زارى كرديم ما در حاجتهاى خود به سوى تو . يافتيم آن حاجتها از پيش تو .

قوله :

[ استنِ من عصمت و حفظ تو است ] * جمله « مطوىّ يمين » آن دو دست

( 1 ) مقصود ابيات پيشين است : پس وزيرش گفت كاين اندك بوَد * ده هزارش هديه واده تا رود از چُنو شاعر نُس از تو بحر دست * ده هزارى كه بگفتم اندكست