مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦١٧

عمارت كردن سليمان [ ع ] مسجد اقصى را . . .

قوله :

[ فربهش كن آنگهش كش اى قصاب ] * زانكه بىبرگند در دوزخ كلاب

اى ، سگان جهنم گرسنه و بىسرانجام آمد .

قوله :

[ ريشخندى كرده‌اند آن منكران ] * بر مثلها و بيان ذاكران

اى ، انبيا و اوليا و ناصحان . گويا اشارت مىكند به آيهء : « وَ أَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلًا . » « 1 »

قوله :

تو اگر خواهى بكن هم ريشخند * [ چند خواهى زيست اى مردار چند ]

خطاب به منكر است ؛ يعنى ، چنانچه مقهوران ديگر برافتادند ، تو هم برافتاده شوى .

قوله :

هر حويجى باشدش كُردى دگر * [ در ميان باغ از سير و كَبَر ]

كرد ( به كاف عربى مضموم ) قطعه زمينى از چمن .

قوله :

شِسته در باطن ميان گلستان * [ ظاهر آحادى ميان دوستان ]

فاعل شسته ، جانى [ است ] كه از ملك جسته . در بيت آينده ضمير او نيز راجع به جانب همان جان است .

عمارت كردن سليمان [ ع ] مسجد اقصى را . . .

عمارت كردن سليمان [ ع ] مسجد اقصى را . . .

قوله :

يك گروه از عشق « 2 » قومى بىمراد * [ همچنان‌كه در رهِ طاعت عباد ]

بعضى در بناى مسجد كار به عشق كرده‌اند و بعضى به اكراه ؛ چنانچه در طاعت الهى ، بعضى راغب و بعضى كاره باشند .

( 1 ) البقرة ( 2 ) آيهء 26 : « و امّا كافران مىگويند كه خدا از اين مثل چه مىخواسته است ؟ » ( 2 ) در نسخهء ق : + و .