مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦١٦

در مثل قانع شدن آدمى . . .

قوله :

ترك اين تزوير گو شيخ نفور * [ آبِ شورى ، جمع كرده چند كور ]

اى ، گريزان از اسباب سعادت .

قوله :

خيز شيران خدا بين گور گير * [ تو چو سگ چونى به زرقى كور گير ؟ ]

از شيران خدا ، مشايخ حقيقى مراد است .

قوله :

گور چه از صيدِ غير دوستْ دور * [ جمله شير و شيرگير و مستِ نور ]

در اين مصرع لفظ گور ( به كاف فارسى ) است . خدا [ را ] در بيت بالا گورگير گفته بود ، اينجا مىگويد كه ، گور گرفتن يعنى ، شيران شيرگيرانند .

قوله :

همچو مرغ مرده‌شان بگرفته يار * [ تا كند او جنس ايشان را شكار ]

يعنى ، آن جماعت در وله عشق الهى خود را فنا كرده‌اند ؛ مثل مرغ مرده در دست يار افتاده‌اند كه آنها به عاشقان و طالبان ديگر مىنمايد و شكار مىكند آن عاشقان و طالبان را ، چنانچه رسم ميرشكاران است .

قوله :

[ عيسىام ليكن هر آن كو يافت جان ] * از دمِ من او بماند جاودان

يعنى ، دل مرده از دم من زنده گردد [ همچنان‌كه ] عيسى [ ع ] تن زنده را مرده مىكرد .

قوله :

موج طوفان هم عصا بُد كو ز درد * [ طنطنهء جادوپرستان را بخَورد ]

يعنى ، صورت عصا مقصود نيست ، بلكه هر اثرى از آثار حقّ كه واسطهء خرق عادت گردد ، صحيح است كه آن عصا خوانده شود .

قوله :

ليك زين شيرين‌گياى زهرمند * [ ترك كن تا چند روزى مىچرند ]

كنايه از نعيم دنيا [ بود ] و اين قول مقولهء مرد است در مقام دعا . يعنى يك چندى خدايا نعيم دنيا را ترك كن و واگير از فرعونيان و به حال بگذار .