مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٦٠٠

[ شرح انّما المؤمنون ]

[ عذر خواستن آن عاشق ] . . .

[ عذر خواستن آن عاشق ] . . .

قوله :

در سخن آباد اين دم راه شد * [ گفت امكان نيست چون بيگاه شد ]

الخ ، مقولهء مولوى است . مىفرمايد كه ، در شهر سخن حالا راه يافتم ؛ اما گفتگو محال نيست كه وقت تنگ گرديد . و مىشود مقولهء عاشق باشد در خطاب معشوق .

[ رد كردن معشوقه ] . . .

[ رد كردن معشوقه ] . . .

قوله :

آدما تو نيستى كور از نظر * [ ليك اذا جاء القضا عمى البصر ]

مقولهء جاندار [ بود ] .

[ گفتن آن جهود ] . . .

[ گفتن آن جهود ] . . .

قوله :

چون بدانستى كه شكّر دانه‌اى * [ پس بدانى كاهل شكّر خانه‌اى ]

دانهء شكر از جنس شكر است و جاى آن ، انبار خانهء شكر . پس هركه از نشاء قبول اندك بهرهء خود ديد ، در سلوك سلك اهل اللّه منسلك گرديد .

[ قصهء مسجد اقصى ] . . .

[ قصهء مسجد اقصى ] . . .

[ در جهان گر لقمه و گر شربتست ] * لذّت او فرع محو لذّتست

يعنى ، دريافت لذّت هر مطلب بعد فناى لذّات ، مطالب ديگر است . اگر در وقت اكل لقمه ، توجه به جانب ديگر باشد ، از لقمهء لذّت نيابى .

قوله :

[ گرچه از لذّات بىتأثير شد ] * لذّتى بود او و لذّت‌گير شد

يعنى ، بىتأثير شدن از لذّت ، لذّتى است لذّت‌گير .

[ شرح انّما المؤمنون ]

[ شرح انّما المؤمنون ]

قوله :

[ جان حيوانى ندارد اتّحاد ] * تو مجو اين اتّحاد از روح باد