مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٦٩

در داستان لاابالى گفتن عاشق [ ناصح ] و عاذل را از سر عشق

بازگشتى تو اى عبد به سوى ما ، خوش آمدى .

قوله :

[ . . . ] * نِعمَ ما رَوّحتَ يا ريحَ الصّبا

چه نيك است كه خوشبوى ساختى اى باد صبا .

قوله :

گرچه دل چون سنگ خارا مىكند * [ جان من عزم بخارا مىكند ]

يعنى ، آن صدر را اگرچه سنگ‌دلها كند و رحم نياورد .

[ منع كردن دوستان ]

[ منع كردن دوستان ]

قوله :

هر موكّل را موكّل مختفيست * [ ورنه او دربند سگ طبعى ز چيست ]

موكّل در اصل لغت ، كار سپارنده و اينجا به معنى سرهنگ است .

در داستان لاابالى گفتن عاشق [ ناصح ] و عاذل را از سر عشق

در داستان لاابالى گفتن عاشق [ ناصح ] و عاذل را از سر عشق

قوله :

[ پند داد الْقصّه عاشق را بسى * عازلِ بىدرد همچون ققنسى « 1 » ]

عاذل ، ملامتگر ؛ ققنس ، جانورى است كه منقار او هزار سوراخ دارد و از هر سوراخ آواز برمىآيد .

قوله :

يا منيرَ الخدّ يا روح الْبقا * اجتَذِب روحى وَ جُد لي باللّقا

اى روشن‌رخ و اى جانِ دوام حيات ، جذب كن روح مرا و ببخش مرا به ديدار .

قوله :

لى حبيب حبّه يشوى الحشا * لَو يشا يمشى على عينى مشى

مرا دوستى است كه دوستى او بريان مىكند درون عاشق را ؛ اگر خواهد كه قدم

( 1 ) اين بيت در نسخهء ق يافته نشد ؛ نيز شارح آن را بدون آوردن بيت شرح كرده كه از مثنوى جعفرى برگرفته شد .