مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٦٨

در داستان عزم كردن آن وكيل . . . الخ

قوله :

سخت بىصبر و در آتشدانِ تيز * [ رَوْ سوى صدر جهان مىكن گريز ]

انتقال كرد به مقصد اصلى كه صدر جهان كيست و بخارا چيست .

قوله :

[ اى خُنُك آن را كه ذلّت نفسه ] * واى بر آن كس « 1 » كه يُرْدى رَفْسه

أى ، هلاك كند جمع فسق او را .

قوله :

واروم آنجا بيفتم پيش او * پيش آن صدر نكوانديش او

اين مصرع مقولهء مولوى است . گويا مصرع اول را كه مقولهء وكيل بود ، تفسير فرمودند .

قوله :

غَنّ لى يا مُنيتى لحنَ النّشور * [ . . . ]

سرود كن اى آرزوى من ، لحنى را كه سبب او مرده زنده گردد .

قوله :

[ . . . ] * ابرُكى يا ناقَتى تَمّ السّرور

بنشين اى شتر من ، كه به تحقيق تمام شد خوشحالى ؛ يعنى ، بنشين كه بر تو سوار شوم و به جانب مطلب برانم .

قوله :

ابلعى يا ارضُ دَمعى قد كفى * [ . . . ]

فروكش اى زمين آب خود را كه اشك من به تحقيق بسنده است .

قوله :

[ . . . ] * اشرَبى يا نفسُ ودّا « 2 » قد صفا

بياشام اى نفس دوستى را [ كه ] به تحقيق صاف شده .

قوله :

عُدتَ يا عبدى « 3 » الينا ، مرحبا * [ . . . ]

( 1 ) در نسخهء ق : واى آن كس را . ( 2 ) همان : وردا . ( 3 ) همان : عيدى .