مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٦٧

در داستان عزم كردن آن وكيل . . . الخ

مراد داشته‌اند .

قوله :

[ غم چو بينى در كنارش كش به عشق ] * از سر رَبْوه نظر كن در دمشق

ربوه ، تلى است مشرف به شهر دمشق .

در گفتن روح القدس . . .

در گفتن روح القدس . . .

قوله :

[ بانگ بر وى زد نمودار كرم ] * كه امين حضرتم از من مرم

اشارت [ است ] به آيهء : « أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلاماً زَكِيًّا . » « 1 »

قوله :

از وجودم مىگريزى در عدم * [ در عدم من شاهم و صاحب عَلَم ]

أى ، به عالم كه از ادراك حسّى معدوم است .

قوله :

هين مكن لا حَوْل عمران‌زاده‌ام * [ . . . ]

أى ، بنت عمران من [ هستم ] .

قوله :

[ . . . ] * كه ز لا حَوْل اين طرف افتاده‌ام

يعنى ، از لا حول گفتن تو به طرف تو آمده‌ام ؛ زيرا كه سوداى « لا حول و لا قوّة الّا باللّه » بهره يافتن است از امداد حقّ و قوّت ملكى ، و جبرئيل حامل آن امداد است .

در داستان عزم كردن آن وكيل . . . الخ

در داستان عزم كردن آن وكيل . . . الخ

قوله :

شمع مريم را بهل افروخته * [ كه بخارا مىرود آن سوخته ]

يعنى ، قصّهء مريم را بگذار .

( 1 ) مريم ( 19 ) آيهء 19 : « من فرستادهء پروردگار تو هستم ، تا تو را پسرى پاكيزه ببخشم . »