مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٣١

داستان قصاص فرمودن داود

[ برون رفتن خلق به سوى آن درخت ]

[ برون رفتن خلق به سوى آن درخت ]

قوله :

[ تو غلامى كسب و كارت ملك اوست ] * شرع جستى شرع بستان رَوْ نكوست

يعنى ، از ما شرع طلب مىكرد ، بگير شرع را و بر زن و فرزند خود را به كشندهء گاو حواله كن ، تو را همين است .

داستان قصاص فرمودن داود

داستان قصاص فرمودن داود

قوله :

[ كان فلان چون شد چه شد حالش چه گشت ] * همچنان‌كه جوشد از گِلزار كشت

اينجا كشت ( به كاف فارسى ) به معنى خشك شدن و محو گشتن است . در كلام قدما بسيار جا آمده است ؛ چنانچه اوحدى راست :

تا او ز نقش چهرهء خود پرده برگرفت * ما نقش ديگران ز ورق مىكنيم كشت

قوله :

[ سنگ با تو در سخن آمد شهير ] * كز براى غزو طالوتم بگير

طالوت ، نام پادشاهى است كه داود - على نبيّنا و عليه السّلام - در زمان او بوده و داود او را به سنگ فلاخن كشته . كما قال اللّه تعالى : « قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ » « 1 »

قوله :

سنگهايت صد هزاران پاره شد * [ هريكى هر خصم را خونخواره شد ]

از آن سه سنگ كه داود [ ع ] از هر فلاخن برداشته بود هنگام انداختن ، هر سنگى صد هزار پاره مىشد و از لشكر خصم عالمى هلاك مىكرد .

قوله :

كوهها با تو رسايل شد شكور * [ با تو مىخوانند چون مُقرى زبور ]

اشارت [ است ] به آيهء : « وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ

( 1 ) البقرة ( 2 ) آيهء 251 : « و داود جالوت راى بكشت و خدا به او پادشاهى و حكمت داد ، و آنچه مىخواست به او بياموخت . »