مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٢٥

انكار كردن آن جماعت . . . الخ

اين‌چنين دعا ضرور .

قوله :

[ پا رهاند روبهان را در شكار ] * و آن ز دُم دانند روباهان غرار

[ غرار ] ( به كسر غين معجمه ) كار ناآزموده و نادان و غافل .

قوله :

[ در گَوىّ و در چَهى اى قلتبان ] * دست وادار از ثبات « 1 » ديگران

و ثبات يك معنى دارد ؛ ( كذا فى القاموس ) .

قوله :

اى مقيم حبس چار و پنج و شش * [ نغز جايى ديگران را هم بكش ]

الى آخر البيتين ، طعن است بر منعمان و مالداران كه آنها را تصرّف جنوب قلوب نباشد .

قوله :

[ پير عقل آمد نه آن موى ] * سپيدمو نمىگنجد درين بخت و اميد

بسا كودك و جوان كه يارى از بخت [ و ] اميد ديده ؛ بسا پير كهن‌سال كه بوى عقل و دانايى به مشام او نرسيده .

انكار كردن آن جماعت . . . الخ

انكار كردن آن جماعت . . . الخ

قوله :

فُجفُجى افتادشان هم يكدگر « 2 » * [ كين فضولى كيست از ما اى پدر ]

فجفجى ، معرّب پچ‌پچ است ؛ به معنى سخن آهسته كردن .

قوله :

[ او فضولى بوده است از انقباض ] * كرد بر مختار مطلق اعتراض

اگرچه در دفتر اول اين مبحث را بر تو عرض كرده‌ايم ، اينجا هم به قدر دريافت ذكر كنيم كه قومى از اهل اللّه دعا كنند و گويند : دعا اعتراض است بر حق ؛ زيرا كه هرچه او

( 1 ) در نسخهء ق : سبال . ( 2 ) همان : با همدگر .