مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥١٤

قصّهء دقوقى . . . الخ .

قوله :

عزّة المسكن احاذرها « 1 » انا * [ . . . ]

عزيز داشتن جاى ماند و بود در احذر ؛ أى از آن مىپرهيزم .

قوله :

[ . . . ] * انقلى يا نفس سافر « 2 » للغنا

برو از جايى به جايى اى نفس ، سفر كن براى رنج و شدّت . اگر عنا ( به عين مهمله ) خوانند و اگر ( به غين معجمه ) خوانده شود ، درست است . يعنى ، براى توانگرى كه رهايى از احتياج مسكن توانگرى است .

قوله :

لا اعوّد خلق قلبى بالمكان * [ . . . ]

خوگير و عادت‌پذير نمىگردانم به سيرت دل ، خود را به جايى .

قوله :

[ . . . ] * كى يكون خالصا فى الامتحان

تا باشد دل به سبب ناعادتمند شدن ، فرد و يگانه در آزمايش حقّ تعالى .

قوله :

[ روز اندر سير بُد شب در نماز ] * چشم اندر شاه باز او همچو باز

چشم در شاه داشت تا چگونه او را پرواز دهد .

قوله :

زان سبب كه جمله اجزاى منيد * [ جزو را از كلّ چرا بر مىكنيد ]

قال النّبى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : « أنا من نور اللّه و المؤمن من نورى « 3 » » .

قوله :

[ جزو ازين كلّ گر برد يك‌سو رود ] * اين نه آن كلّست كو ناقص شود

از اين كلّ ، وجود محمّد مصطفى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - مراد است .

( 1 ) در نسخهء ق : عرّة المسكن احاذره . ( 2 ) همان : سيرى . ( 3 ) « من از نور خدا هستم و مؤمن از نور من است . »