مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٠٥

در بيان آنكه تن روح را چون . . . الخ .

قوله :

قول پيغمبر « 1 » قبوله يفرض * [ إن تمارَضتُم لدينا تَمرَضوا ]

[ يعنى ] ، قبول داشتن قول پيغمبر [ ص ] فرض شماريد .

قوله :

[ عذر آوردند كاى مادر تو بيست ] * اين گناه از ما و از تقصير نيست

يعنى ، از ما كوتاهى يا اين گناه سر نزده .

قوله :

روح را توحيد اللّه خوشترست * [ غير ظاهر دست و پاى ديگرست ]

يعنى ، روح تو را مستغرق در بحر توحيد مىخواهد نه آنكه مشغول باشى به لباس تن ؛ مثل مرد شجاع كه مشغول دارد كه باشد [ ؟ ] نه متوجّه دست و پا .

قوله :

دست و پا در خواب بينى و ائتلاف * [ آن حقيقت دان مدانش از گزاف ]

الائتلاف ، جمع آمدن . حاصل آنكه ، دست و پا و جمع آمدن آن دست و پا را كه در خواب مشاهده مىكنى ، دست و پاى بدن مثالى است نه بدن مادى .

قوله :

آن تويى كه بىبدن دارى بدن * [ پس مترس از جسم و جان بيرون شدن ]

از بدن اوّل ) بدن مادى و از ثانى ) بدن مثالى مراد است .

قوله :

[ يك حكايت گويمت گر بشنوى ] * در حقيقت بر حقيقت بگروى « 2 »

لفظ در حقيقت ، ناظر است به مصرع اوّلى .

( 1 ) در نسخهء ق : پيغامبر . ( 2 ) اين بيت در نسخهء ق يافته نشد ، و مصرع اوّل آن از مثنوى جعفرى برگرفته شد .