مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٥٠٣

در بيان آنكه علم را دو پر است . . .

مثلا اگر تسبيح سنّى اين باشد كه : سبحان المستعان الجواد ، تسبيح جبرى اين باشد كه : سبحان القاهر فوق عباد .

قوله :

اين همىگويد كه اين ضالست و گم * [ . . . ]

اى ، سنّى .

قوله :

[ . . . ] * بىخبر از حال او در « 1 » امر « قُم »

اى ، « قم الى ما أريد منك « 2 » » .

قوله :

و آن همىگويد كه اين را چه خبر * [ . . . ]

اى ، جبرى كه مىگويد كه آنچه من از افعال اللّه مىدانم ، سنّى از آن خبر ندارد .

قوله :

[ . . . ] * جنگشان افكنده « 3 » يزدان از قدر

يعنى ، سابق گردانيده اين حكم را كه دل است ، فعل نزاع بين الفريقين باشد .

قوله :

ليك لطفى قهر در پنهان شده * [ يا كه قهرى در دل لطف آمده ]

چنانچه امام المتّقين و امير المؤمنين حضرت على مرتضى [ ع ] فرموده : « سبحان من اتّسعت رحمة لاوليائه فى شدّة نقمته و اشتدّت نعمته لأعدائه فى سعة رحمة . « 4 » »

در بيان آنكه علم را دو پر است . . .

در بيان آنكه علم را دو پر است . . .

قوله :

علم را دو پرّ ، گمان را يك پرست * [ ناقص آمد ظنّ به پرواز ابترست ]

دو پر علم ، درك [ و ] جزم است ؛ چون پرگمان را درك است و جزم نيست [ پس ] يك

( 1 ) در نسخهء ق : وز . ( 2 ) « به سوى آنچه از تو خواسته شده ، برخيز . » ( 3 ) در نسخهء ق : افكند . ( 4 ) « پاكا كسى كه رحمتش را در سختى قهرش بر اولياى خويش بگسترد ، و نعمتش را در گسترهء رحمتش بر دشمنانش سخت گردانيد . »