مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٤٩٣

[ اختلاف كردن در چگونگى و شكل پيل ]

غيب .

قوله :

ما چو كشتيها به هم برمىزنيم * [ تيره‌چشميم و در آب روشنيم ]

اى ، حركت اجسام مشاهده مىنماييم .

قوله :

[ اى تو در كشتىِ تن رفته به خواب ] * آب را ديدى نگر در آب آب

چنانچه كشتى تن را بىجان حركت نيست ، هستى جان را بىجمال جانان جنبشى نه .

قوله :

[ آدم و حوّا كجا بُد آن زمان ] * كه خدا افكند اين زه در كمان

يعنى ، موجودات خارجيه نبود [ در حالى كه ] شئون ذاتى موجود [ بود ] .

قوله :

اين سخن هم ناقصست و ابترست * [ آن سخن كه نيست ناقص آن سرست ]

زيرا كه آلت اين سخن زبان است و زبان عاجز است از بيان .

قوله :

آن‌چنان گر « 1 » نيست در هست آمدى * [ هين بگو چون آمدى مست آمدى ]

چنانچه از غيب به سوى شهادت مستانه آمدى ، اگر ترك پندار كنى ، از شهادت به سوى غيب توانى رفت .

در آمدنم نبود از خويش خبر * چون باز روم نيز چنان خواهم رفت

قوله :

[ چيز ديگر ماند امّا گفتنش ] * با تو روح‌الْقدس گويد بىمنش

چون حقيقت وحده لا شريك له به استمداد فيض الهى بر تو ظهور كند ، اختلاف حيات محو گردد و ابعاض انطماس پذيرد و صور متلاشى شود . بعد از آن كلام ، بىحرف و صوت بر تو القا بود ؛ نه من باشم ز تو [ اندر ] ميان . من و تو روح القدس اتحاد باشد .

قوله :

همچو آن وقتى كه خواب اندر روى * [ تو ز پيش خود به پيش خود شوى ]

هرگاه به اندك غفلتى كه تو را در خوابگه رو دهد ، يگانگى و اتّحاد بر تو ظاهر شود .

وقتى كه از نشأة تعلّق خلاص يا بى و از انانيت خود بالكلّ غافل شوى ، حقيقت وحدت

( 1 ) در نسخهء ق : كز .