مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٤٨٢

[ حكايت مارگير كه اژدهاى فسرده را ] . . .

يعنى ، به بركت عصمت و نگاهداشت اين آيه نخواهد شد آتش تنور سوزنده و تپنده و تيز .

در داستان وحى آمدن به مادر موسى - عليها السّلام - . . .

در داستان وحى آمدن به مادر موسى - عليها السّلام - . . .

قوله :

دست شد بالاى دست اين تا كجا * تا به يزدان كه « اليه المنتهى »

مصرع اوّلى ) اشارت [ است ] به آيهء : « فَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ . » « 1 » و مصرع ثانى ) اشارت به آيهء : « وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى . » « 2 »

قوله :

چون رسيد اينجا بيانم سر نهاد * [ محو شد وَ اللّه اعلم بالرّشاد ]

اى ، سخن چون به حدّ ذات رسيد ، آواره شد ؛ چنانچه سعدى شيرازى گويد :

زر بده مرد سپاهى را تا سر بدهد * و گرش زر ندهى سر بنهد در عالم

يا آنكه سخن از غايت ادب به سجده درآمد .

[ حكايت مارگير كه اژدهاى فسرده را ] . . .

[ حكايت مارگير كه اژدهاى فسرده را ] . . .

قوله :

گفت « از روح خدا لا تَيأسوا » * [ همچو گم‌كرده‌پسر رَوْ سو به سو ]

اشارت [ است ] به آيهء : « يا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَ أَخِيهِ وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ . » « 3 »

قوله :

[ جنگها مى آشتى آرد درست ] * مارگير از بهر يارى مار جُست

از يار ، نظّارگيان و تماشاييان مىخواهد يا عيال مارگير مراد باشد ؛ چنانچه بالا گذشت . « 4 » :

اى بسا حمّال گشته پشت ريش * از براى دلبر مهروى خويش

قوله :

مارگير از بهر حيرانى خلق * [ مار گيرد اينْتْ نادانى خلق ]

( 1 ) يوسف ( 12 ) آيهء 76 : « و بر فراز هر دانايى داناترى است . » ( 2 ) النّجم ( 53 ) آيهء 42 : « و پايان راه همه ، پروردگار توست » . ( 3 ) يوسف ( 12 ) آيهء 87 : « اى پسران من ، برويد و يوسف و برادرش را بجوييد و از رحمت خدا مأيوس مشويد . » ( 4 ) مقصود چند بيت پيش نيست ؛ بلكه بيتى است كه در داستان رفتن خواجه و قومش به سوى ديه وجود دارد .