مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٤٢٣

[ باز تقرير ابليس تلبيس خود را ]

سرخى ، مقولهء مولوى باشد .

قوله :

جزوِ شش از كلِّ شش چون وارهد * [ . . . ]

يكى تا پنج جزو عددش محال است كه شش باشد و يكى تا پنج در تحت آن نباشد .

قوله :

[ . . . ] * خاصه كه بىچون مر او را كج نهد

أى ، خاصه جزوى كه خدا او را بر بساط خلقت كج نهاده باشد ؛ مثلا مهره كه نرّاد در خانه كج نشاند ، راست شدن نتواند .

در باز جواب گفتن ابليس معاويه را

در باز جواب گفتن ابليس معاويه را

قوله :

[ گرچه اين دو مختلف خير و شرند ] * ليك اين هر دو به يك كار اندرند

بيت آينده « 1 » مشعر است مر اين مصرع را . يعنى ، انبيا و اشقيا همه در كار خدا ساعى و داعىاند و ماهيّت و خاصيّت هريك را پيدا مىكنند . سعيد اصلى را شقى و شقى ابدى را سعيد نتوان كرد .

قوله :

[ هركجا بينم درخت تلخ و خشك ] * مىبرم تا وارهد « 2 » از پشك مُشك

أى ، مميّز شود . پشك ( با باى فارسى ) سرگين باشد .

قوله :

شاخ تلخ ار با خوشى وصلت كند * [ آن خوشى اندر نهادش برزند ]

اشارت [ است ] به آنكه ، بدان از صحبت نيكان تنگ شوند .

[ باز تقرير ابليس تلبيس خود را ]

[ باز تقرير ابليس تلبيس خود را ]

قوله :

[ حُبّك الأشياء يُعميك يُصمّ ] * نفسك السّوداء جَنَت لا تَختصم

( 1 ) مقصود بيت زير است : انبيا طاعات عرضه مىكنند * دشمنان شهوات عرضه مىكنند ( 2 ) در نسخهء ق : من تا رهد .