مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٤١٦

دوّم بار در سخن كشيدن سائل آن بزرگ . . .

قوله :

چون پى دانه نه بهر روشنيست * [ همچو طالب علم دنياى دنيست ]

يعنى ، علم تقليدى چون براى طمع دانه است ، عالم آن عالم طالب امور دنيوى است و از علم دين بيگانه .

قوله :

همچو موشى هر طرف سوراخ كرد * [ چونكه نورش راند از در گفت بَرد ]

تا دانه جمع كند .

قوله :

[ چونكه سوى دشت و نورش ره نبود ] * هم در آن ظلمات جهدى مىنمود

[ ظلمات ] أى ، تاريكى سوراخها .

قوله :

علم و « 1 » گفتارى كه او بىجان بوَد * [ عاشق روى خريداران بوَد ]

جان علم و عمل اخلاص .

قوله :

[ مشترىّ من خدايست او مرا ] * مىكشد بالا كه « اللَّهَ اشْتَرى »

اشارت [ است ] به آيهء : « إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ . » « 2 »

قوله :

[ اين دعا هم بخشش و تعليم تست ] * ورنه « 3 » در گلخن گلستان از چه رُست

يعنى ، نفس گلخن است ، گلستان دعا ؛ به او چه مناسبت دارد !

قوله :

از دو پاره پيهْ اين نور روان * [ موج نورش مىزند بر آسمان ]

يعنى ، دو چشم را نور بينايى دان .

قوله :

سوى سوراخى كه نامش گوشهاست * [ تا به باغ جان كه ميوه‌اش هوشهاست ]

منوط است به مصرع ثانى بيت ما قبل . يعنى ، سيلاب حكمت مىرود سوى سوراخ

( 1 ) در نسخهء ق : - و . ( 2 ) التّوبة ( 9 ) آيهء 111 : « خدا از مؤمنان جانها و مالهايشان را خريد ، تا بهشت از آنان باشد . » ( 3 ) در نسخهء ق : گر .