مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٣٦٣

حسد كردن حشم بر غلام خاص

أعاذنا اللّه و لكم أيّها الإخوان من قوّتهم و حولهم و تخالف فعلهم عن قولهم .

امّا آنچه عبد اللّطيف مىنويسد كه : « بسا كس را صورت راه زد ؛ چنان كه عابدان اصنام را . و بسا كس را صورت به خدا رساند ؛ چنانچه مؤمنان را كه اقرار به ظاهر شريعت ، موصل الى اللّه شد . » به غايت دور از كار است ، زيرا كه ذكر دو فريق ، از اين بيت مستفاد نمىشود ؛ كما لا يخفى .

قوله :

آخر اين جان با بدن پيوسته است * [ هيچ اين جان با بدن مانند هست ]

احتجاج مىفرمايد بر اثبات معيّت حقّ با عبد ، بدون جنسيت در نظاير بر وجهى كه تشكيك را مجال نماند .

قوله :

جان كلّ با جانِ جزو آسيب كرد * [ . . . ]

آسيب در لغت ، پرتو انداختن و گرفتن است . و اينكه مزاحمت ديو و پرى را آسيب گويند ، از جهت پرتو و تعلّق ايشان باشد .

قوله :

[ . . . ] * جان ازو درّى ستد در جيب كرد

بيان قبول تجلّى مىكند .

قوله :

[ پس ز جانِ جان چو حامل گشت جان ] * از چنين جانى بوَد « 1 » حامل جهان

يعنى ، از جان عارف ، عالمى بهرهء عرفان حاصل كند .

قوله :

[ پس جهان زايد جهان ديگرى ] * اين حشر را وانمايد محشرى

يعنى ، اين عالم شهادت را محشر ديگر از عالم غيب وانمايد .

قوله :

[ تا قيامت گر بگويم بشمرم ] * من ز شرح اين قيامت قاصرم

از قيامت ، امر عظيم الشأن مراد داشته .

قوله :

اين سخنها خود به معنى ياربيست * [ . . . ]

( 1 ) در نسخهء ق : شود .