مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

ملامت كردن مردم . . .

هركه را نصيبه از مكارم اخلاق باشد [ و ] انقياد كند آن ولى را ، رستگار شود .

قوله :

[ . . . ] * هركسى كو شيشه دل باشد شكست

هركه در طاعت او نزاكت به كار نبرد و تنگ ظرفى كند ، بشكند ؛ مانند شيشه كه باز پيوند نگيرد .

قوله :

پس امام حىّ و « 1 » قائم آن وليست * خواه از نسل عمر خواه از عليست

يعنى ، لازم نيست كه آن نايب هاشمى باشد ؛ بلكه منسوب به هاشمى خواهد بود .

قوله :

مهدى و هادى وى است اى نيك‌خو « 2 » * [ . . . ]

متّصف به صفات مهدى [ ع ] و متخلّق به اخلاق او مهدى [ ع ] است .

چنانچه در دفتر اوّل ، از زبان حضرت سليمان [ ع ] در باب تفويض ملك به ديگرى به نظم آمد :

هركه را بدهى و بخشى از كرم * او سليمانست و آن‌كس هم منم

نبوَد او بعد ولى باشد معى * خود معى چه بوَد منم بىمدّعى « 3 »

و نيز در جاى ديگر در همان دفتر ذكر يافته :

حق‌ّتعالى چون نيايد در عيان * نايب حقّند اين پيغمبران

نى غلط گفتم كه نايب با منوب * گر دو پندارى قبيح آمد نه خوب « 4 »

باز در قصّهء حضرت على - كرّم اللّه وجهه - كه كافر لعاب دهان انداخت و حضرت امير او را نكشت ، مذكور شد :

تو منى و من توام اى محتشم * تو على بودى على را چون كُشم « 5 »

قوله :

[ . . . ] * هم نهان و هم نشسته پيش‌رو

با مخلص محشور و از منكر نفور باشد .

( 1 ) در نسخهء ق : - و . ( 2 ) همان : راه‌جو . ( 3 ) ابيات : 2624 و 2625 . ( 4 ) ابيات : 678 و 679 . ( 5 ) بيت : 3843 .