مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٢٩٣

بازگشتن به حكايت على - كرّم اللّه وجهه - . . . الخ .

قوله :

[ رخت ما هم رخت ما را راه زن ] * جسم ما مر جان ما را [ ژنده ] كن

يعنى ، از ممرّ نقصان جسم ، جان ما از كمال انسانى عارى مىشود .

قوله :

دست ما چون پاى ما را مىخورد * [ بىامانِ تو كسى جان چون برد ]

يعنى ، دست تصرّف ما در عالم صورت از سر عالم معنى ، پاى سعى و اجتهاد ما را بازمىدارد .

قوله :

ور تو ماه و مهر را گويى جفا * [ ور تو قدّ سرو را گويى دوتا ]

جفا ، بد گفتن باشد .

قوله :

كلّ شىء ما خلا اللّه باطل * [ . . . ]

قول لبيد است و رسول خدا [ ص ] تحسين اين قول فرمود « 1 » .

قوله :

[ . . . ] * انّ فضل اللّه غيم هاطل

الهطل ، پىدرپى باريدن .

بازگشتن به حكايت على - كرّم اللّه وجهه - . . . الخ .

بازگشتن به حكايت على - كرّم اللّه وجهه - . . . الخ .

قوله :

[ زانكه مرگم همچو من خوش آمدست ] * مرگ من در بعث چنگ اندر زدست

يعنى ، مرگ من اگرچه به صورت مرگ است ، امّا در معنى حيات است . لانّ « الموت جسر يوصل الحبيب الى الحبيب « 2 » . »

قوله :

[ چون مرا سوى اجل عشق و هواست ] * نهى « لا تلقوا بأيدكم » مراست

( 1 ) مقصود اين فرمايش رسول خدا - ص - است كه : « اصدق اقوال قالتها العرب قول لبيد . » راست‌ترين سخنى كه قوم عرب گفته است [ اين ] سخن لبيد است : [ الا كل شىء ما خلا اللّه باطل / و كلّ نعيم لا محالة زائل ] . ( 2 ) نك : تذكرة الأوليا ، ص 364 . « مرگ پلى است كه دوست را به دوست مىرساند . »