مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٢٢٥

در حكايت قزوينى كه بر تن خود صورت شير نقش مىكرد

در اين ضمن ارشاد است جميع طالبان را كه به صحبت صاحبدلان و عاقلان توصّل جويند ؛ فتأمّل و تبصّر . بعد از كلام در وصيت حضرت امير [ ع ] جناب مولوى طالبان سبيل اهتدا را طريق وصول و ارتقا به مدارج كمال تلقين مىفرمايند : هركسى در طاعتى بگريختند از اينجا تا آخر داستان ، همين ذكر است - و اللّه الهادى الى الرشاد .

قوله :

دست حقّ مىراندش زنده‌اش كند * [ زنده چه بوَد جان پاينده‌اش كند ]

ضمير شين ، راجع به جانب طفل [ است ] .

قوله :

[ كو كسى كو پيششان بندد كمر ] * تا كسى كو هست از بيرون « 1 » در

مردود آن طايفه‌اند كه نه در درونند و نه بيرون در . امّا هركه در روش اهل اللّه است ، خواه حاضر باشد ، خواه غايب و درون باشد يا بيرون ، مقبول است .

در حكايت قزوينى كه بر تن خود صورت شير نقش مىكرد

در حكايت قزوينى كه بر تن خود صورت شير نقش مىكرد

قوله :

اين حكايت بشنو از صاحب بيان * در طريق « 2 » عادت قزوينيان

اين حكايت بر آن است كه مريد را بايد كه از زجر پير سر نگرداند و شراكت را كار نفرمايد ؛ مثل قزوينى كه بر زخم سوزن تحمّل نكرد . و خواجه حسين اين داستان را بر آن متفرّع مىگرداند كه همه كس به خلق و اخلاق مرتضوى [ ع ] كه شير خداست ، بىتحمّل بر زخم شدايد الم و صبر بر جراحت نيش غم ، دست نمىدهد و به مجرّد آرزوى صفت شيرمردى به جايى نمىرسد . تمنّاى اين معنى با نزاكت ، مثل تمنّاى قزوينى است .

قوله :

[ سوى دلّاكى بشد قزوينيى ] * كه كبودى « 3 » زن بكن شيرينيى

يعنى ، در كبود زدن شيرين‌كارى خود بنما .

قوله :

طالعم شيرست نقش شير زن * [ جهد كن رنگ كبودى سير زن ]

( 1 ) در نسخهء ق : بيرون سوى . ( 2 ) همان : + و . ( 3 ) همان : كبودم .