مكاشفات رضوى ( شرح مثنوى مولانا جلال الدين محمد بلخى ) 0 فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

در بيان آنكه چنانچه گدا عاشق . . . الخ

ذلِكَ أَزْكى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ . » « 1 » يعنى [ بگو : به مؤمنان ] فروگيريد چشمهاى خود را از نظر به نامحرم و نگاه داريد فرجها را از زنا ( يا ستر كنيد و برهنه نسازيد ) كه آن پاك‌تر است و نيكوتر مر ايشان را . به درستى كه خداى تعالى آگاه است به هرچه مىكنند .

قوله :

ريش او پر باد كاين هديه كراست * [ لايق چون او شهى اينست راست ]

يعنى ، ريش عرب .

در نمد دوختن [ زن ] عرب . . . الخ

در نمد دوختن [ زن ] عرب . . . الخ

قوله :

[ زانكه ايشان ز آبهاى تلخ و شور ] * دائماً بر علّتند و نيم‌كور

[ نيم‌كور ] يعنى ضعيف البصر . و اگر لفظ بر به ( باى موحّده ) خوانده شود ، نيم بايد خواند ؛ يعنى هميشه مشرفند بر علّت و بيمارى و خوف قبر .

قوله :

اى كه اندر چشمهء شورست جات * تو چه دانى شطّ و جيحون و فرات

انتقال [ است ] از حالت عرب به نصيحت و موعظت . چشمهء شور ، مشتهيات نفس و طبيعت [ بوَد ] و شطّ و جيحون و فرات ، تجلّيات اسما و صفات و ذات .

قوله :

خود چه باشد گوهر آب كوثرست * [ قطره‌اى زينست كاصل گوهرست ]

يعنى ، كوثر كه اصل گوهر از اين آب [ است ] .

در بيان آنكه چنانچه گدا عاشق . . . الخ

در بيان آنكه چنانچه گدا عاشق . . . الخ

قوله :

[ بانگ مىآمد كه اى طالب بيا ] * جود محتاج گدايان چون گدا

احتياج جود به سائل از جهت آنكه به حدّ ظهور رسد . پس براى وصول عطا سائل طلبيد و طلب احتياج باشد .

قوله :

[ پس ازين فرمود حقّ در « وَ الضّحى » ] * بانگ كم زن اى محمد بر گدا

( 1 ) النّور ( 24 ) آيهء 30 [ ترجمهء آن در متن آمده است ] .