شرح گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٥

اشارت به زنّار

همه روى تو در خلق است زنهار * مكن خود را بدين علت گرفتار

چو با عامه نشينى مسخ گردى * چه جاى مسخ يك ره نسخ گردى

مبادا هيچ با عامت سر و كار * كه از فطرت شوى ناگه نگونسار

تلف كردى به هرزه نازنين عمر * نگويى در چه كارى با چنين عمر

به جمعيت لقب كردند تشويش * خرى را پيشوا كرده زهى ريش

فتاده سرورى اكنون به جهّال * ازين گشتند مردم جمله بدحال

نگر دجّال اعور تا چگونه * فرستاده است در عالم نمونه ؟

نمونه باز بين اى مرد حسّاس * خر او را كه نامش هست جسّاس

خران را بين همه در تنگ آن خر * شده از جهل پيش آهنگ آن خر

چو خواجه قصه آخر زمان كرد * به چندين جا ازين معنى نشان كرد

ببين اكنون كه كور و كر شبان شد * علوم دين همه بر آسمان شد

نماند اندر ميانه رفق و آزرم * نمىدارد كسى از جاهلى شرم

همه احوال عالم باژگون‌ست * اگر تو عاقلى بنگر كه چونست

كس كارباب لعن و طرد و مقت است * پدر نيكو بد اكنون شيخ وقت است

خضر مىكشت آن فرزند طالح * كه او را بد پدر با جدّ صالح

كنون با شيخ خود كردى تو اى خر * خرى را كز خرى هست از تو خرتر

چو او لا يعرف الهرّ است از برّ * چگونه پاك گرداند تو را سرّ ؟

وگر دارد نشان باب خود پور * چه گويم چون بود نور على نور

پسر كو نيك‌راى و نيك‌بختست * چو ميوه زبدهء سرّ درختست

و ليكن شيخ دين كى گردد آن كو * نداند نيك از بد ، بذر نيكو ؟

مريدى علم دين آموختن بود * چراغ دل ز نور افروختن بود

كسى از مرده علم آموخت هرگز ؟ * ز خاكستر چراغ افروخت هرگز ؟

مرا در دل همىگردد كزين كار * ببندم بر ميان خويش زنّار

نه زان معنى كه من شهرت ندارم * كه دارم ليك از وى هست عارم