شرح گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٠

اشارت به خال

رخ اينجا مظهر حسن خداييست * مراد از خط جناب كبريائيست

رخش خطى كشيد اندر نكويى * كه از ما نيست بيرون خوبرويى

خط آمد سبزه‌زار عالم جان * از آن كردند نامش آب حيوان

ز تاريكى زلفش روز و شب كن * ز خطش چشمه حيوان طلب كن

خضر وار از مقام بىنشانى * بجو چون خطش آب زندگانى

اگر روى و خطش بينى تو بىشك * بدانى كثرت از وحدت يكايك

ز زلفش بازدانى كار عالم * ز خطّش بازخوانى سرّ مبهم

كسى كو خطّش از روى نكو ديد * دل من روى او در خط او ديد

مگر رخسار او سبع المثانى است * كه هر حرفى ازو بحر معانى است

نهفته زير هر مويى از و باز * هزاران بحر علم از عالم راز

ببين مرآت قلب و عرش رحمان * ز خط عارض زيباى جانان

بر آن رخ نقطه خالش بسيطست * كه اصل مركز دور محيطست

از و شد خط دور هر دو عالم * وزو شد خطّ نفس و قلب آدم

از آن حال دل پرخون تباه‌ست * كه عكس نقطه خال سياهست

ز خالش حال دل جز خون شدن نيست * كز آن منزل ره بيرون شدن نيست

به وحدت در نباشد هيچ كثرت * دو نقطه نبود اندر اصل وحدت

ندانم خال او عكس دل ماست * و يا دل عكس خال روى زيباست

ز عكس خال او دل گشت پيدا * و يا عكس دل آنجا شد هويدا

دل اندر روى او يا اوست در دل * به من پوشيده گشت اين راز مشكل

اگر هست اين دل ما عكس آن خال * چرا مىباشد آخر مختلف حال ؟

گهى چون چشم مخمورش خراب است * گهى چون زلف او در اضطراب است

گهى روشن چو آن روى چو ماهست * گهى تاريك چون خال سياهست

گهى مسجد بود گاهى كنشتست * گهى دوزخ بود گاهى بهشت‌ست

گهى برتر شود از هفتم افلاك * گهى افتد به زير توده خاك