شرح گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

اشاره به ترسا بچه

اگر در مسجد آيد در سحرگاه * بنگذارد در او يك مرد آگاه

رود در مدرسه چون مست مستور * فقيه از وى شود بيچاره مخمور

ز عشقش زاهدان بيچاره گشته * ز خان‌ومان خود آواره گشته

يكى مؤمن دگر را كافر او كرد * همه عالم پر از شور و شر او كرد

خرابات از لبش معمور گشته * مساجد از رخش پرنور گشته

همه كار من از وى شد ميسر * به دو ديدم خلاص از نفس كافر

دلم از دانش خود صد حجب داشت * ز عجب و نخوت و تلبيس و پنداشت

در آمد از درم آن بت سحرگاه * مرا از خواب غفلت كرد آگاه

ز رويش خلوت جان گشت روشن * به دو ديدم كه تا خود كيستم من

چو كردم در رخ خوبش نگاهى * بر آمد از ميان جانم آهى

مرا گفتا كه اى شياد و سالوس * به سر شد عمرت اندر نام و ناموس

ببين تا علم و زهد و كبر و پنداشت * ترا اى نارسيده از كه واداشت

نظر كردن به رويش نيم ساعت * همىارزد هزاران‌ساله طاعت

على الجمله رخ آن عالم‌آراى * مرا با خود نمود آن دم سرا پاى

سيه شد روى جانم از خجالت * ز فوت عمر و ايام بطالت

چو ديد آن ماه كز روى چو خورشيد * كه ببريدم ز جان خويش اميد

يكى پيمانه پر كرد و به من داد * كه از آب وى آتش در من افتاد

كنون گفت از مى بىرنگ بىبوى * نقوش لوح هستى را فروشوى

چو آشاميدم آن پيمانه را پاك * در افتادم ز مستى بر سر خاك

كنون نه نيستم در خود نه هستم * نه هشيارم نه مخمورم نه مستم

گهى چون چشم او دارم سرى خوش * گهى چون زلف او باشم مشوش

گهى از خوى خود در گلخن‌ام من * گهى از روى او در گلشنم من

از آن گلشن گرفتم شمه‌اى باز * نهادم نام او را گلشن راز

در و از راز دل گلها شكفته است * كه تا اكنون كسى ديگر نگفته