شرح گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

اشاره به ترسايى :

ببين اكنون كه كور و كر شبان شد * علوم دين همه بر آسمان شد

نماند اندر ميانه رفق و آزرم * نمىداند كسى از جاهلى شرم

همه احوال عالم باژگونه است * اگر تو عاقلى بنگر كه چون است

كسى كز باب لعن و طرد و مقت است * پدر نيكو بد اكنون شيخ وقت است

خضر مىكشت آن فرزند طالح * كه او را بد پدر يا جد صالح

كنون با شيخ خود كردى تو اى خر * خرى را كز خرى هست از تو خرتر

چو اولا يعرف الهرة من البر * چگونه پاك گرداند ترا سر

و گر دارد نشان باب خود پور * چه گويم چون بود نور على نور

پسر كو نيك‌راى و نيك‌بخت است * چو ميوه زنده اندر سر درخت است

و ليكن شيخ دين كى گردد آن كو * نداند نيك از بد ، بد ز نيكو

مريدى علم دين آموختن بود * چراغ جان به دين افروختن بود

كسى از مرده علم آموخت هرگز * ز خاكستر چراغ افروخت هرگز

مرا در دل همين آيد كزين كار * ببندم در ميان خويش زنار

نه زان معنى كه من شهرت ندارم * بلى دارم ولى زان نيست عارم

شريكم چون خسيس آمد در اين كار * خمولم بهتر از شهرت به بسيار

دگرباره رسيد الهامى از حق * كه بر حكمت مگير از ابلهى دق

اگر كناس نبود در ممالك * همه خلق اوفتد اندر مهالك

بود جنسيت آخر علت ضم * چنين آمد جهان و اللّه اعلم

ولى از صحبت نااهل بگريز * عبادت خواهى از عادت بپرهيز

نگردد جمع با عادت عبادت * عبادت مىكنى بگذر ز عادت

اشاره به ترسايى :

اشاره به ترسايى :

يعنى اشارت به جواب و سؤال سائل كرده بود از ترسايى ، چنان كه سابقا گفته شد . مىفرمايد كه ؛