رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٥

باب پنجاه و دوم در سماع

دائم ، هرگز بريده نشود « 1 » .

[ هم حصرى گويد تشنگى دائم بايد و شربى دائم هرچند بيش خورد وى را تشنگى بيش بود « 2 » ] .

و از مجاهد همىآيد اندر تفسير اين آيه « 3 » فهم فى روضة يحبرون كه اين سماع بود « 4 » از حور العين به آوازهاى خوش همىگويند :

[ نحن الخالدات فلا نموت ابدا و نحن النّاعمات فلا نبؤس ابدا « 2 » .

[ ما جاويد زنده‌ايم كه بنه‌ميريم ، ما متنعّمانيم كه هرگز درويش نشويم ] .

و گويند سماع ، نداست و وجد ، قصد است .

ابو عثمان مغربى گويد دل اهل حق ، دلى حاضر بود و اسماع ايشان پيوسته گشاده « 2 » ] .

از استاد [ امام ] ابو سهل صعلوكى [ رحمه اللّه « 2 » ] حكايت كنند كه گفت مستمع ميان دو حال بود ، يك حال برو تجلّى مىكند و ديگر حال برو پوشيده مىگردد ، استتار بود و تجلّى « 5 » ، استتار سوزش بود « 6 » و تجلّى آسايش [ آرد « 2 » ] از استتار بود ، حركات مريدان « 7 » و آن محلّ ضعف و عجز است و تجلّى واصلان را سكون آرد « 8 » و آن محلّ استقامت و تمكين است « 9 » و آن صفت حضرت است « 9 » .

( 1 ) - مب : آن بايد سماعى متصل كى هرگز منقطع نشود . ( 2 ) - مب : ندارد . ( 3 ) - مب : در تفسير قول خداى تعالى . ( 4 ) - مب : سماعست . ( 5 ) - مب : مستمع ميان استتار و تجلى است . ( 6 ) - مب : آرد . ( 7 ) - مب : و استتار حركت مريدان از وى تولد كند . ( 8 ) - مب : از وى سكون رسيدگان تولد كند . ( 9 ) - مب : بود .