رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٦

باب پنجاه و دوم در سماع

گفت « 1 » ] ايشان انصاراند ، اندر ميان ايشان « 2 » غزل گويند اگر [ كسى « 1 » ] فرستادى كه گفتى :

اتيناكم اتيناكم * فحيّانا و حيّاكم .

براء بن عازب گويد از پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم شنيدم كه گفت قرآن را [ به آواز خوش خوانيد ] كه قرآن را نيكوى افزايد « 3 » اين خبر دليلست بر فضيلت آواز خوش .

[ انس رضى اللّه عنه گويد كه پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت هر چيزى را حليتى است و حليت قرآن آواز خوش است « 1 » ] .

و هم انس گويد كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت دو آواز ملعونست ، آواز ويل نزديك مصيبت « 4 » و آواز ناى نزديك نعمت « 5 » ، مفهوم خطاب اين بود كه هرچه جز اين بود مباح بود « 6 » [ در غير اين احوال و الّا تخصيص باطل شود و اخبار درين باب بسيار آمده است « 1 » ] .

و روايت كنند كه پيش پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم مردى گفت « 7 » .

اقبلت فلاح لها * عارضان كالسّبج

ادبرت فقلت لها * و الفؤاد فى وهج

هل علىّ و يحكما * ان عشقت من حرج

( 1 ) - مب : ندارد . ( 2 ) - مب : در ميان انصار . ( 3 ) - اصل : آفريد . بىشك غلط است از نويسنده . ( 4 ) - مب : در تعزيت . ( 5 ) - مب : مزمار در نعمت . ( 6 ) - اصل : و اين مفهوم خطابست كه غير اين مباح است . ( 7 ) - مب : عليه السلام برخواندند .