رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٨

باب چهل و نهم در محبّت

گويند روز عيدى جوانى بيرون آمد و مردمان ايستاده ، وى اين بيت همىگفت « 1 » .

شعر :

من مات عشقا فليمت هكذا * لا خير فى عشق بلا موت

و خويشتن از بامى بزرگ « 2 » بيفكند و بمرد .

[ و حكايت كنند كه يكى از هند به كسى عاشق شد ، آن‌كس به سفر مىشد ، اين بوداع او بيرون رفت ، يك چشم او بر فراق آن دوست بگريست و يك چشم نگريست هشتاد و چهار سال « 3 » عقوبتش كرد بدان كه برهم نهاد كه چرا در فراق دوست وى نگريست . و درين معنى گفته‌اند :

بكت عينى غداة البين دمعا * و اخرى بالبكا بخلت علينا

فعاقبت الّتى بخلت بدمع * بان غمّضتها يوم التقينا « 4 » ]

يحيى بن معاذ گويد هركه محبّت نشر كند نزديك كسى كه اهل آن نباشد او اندر آن دعوى مدّعى بود « 5 » .

( 1 ) - مب : جوانى روز عيد بر مردمان مشرف گشت و اين بيت بگفت . ( 2 ) - مب : از بام بلند . ( 3 ) - متن عربى ، نسخهء بغداد . اربعا و ستين سنة . ( 4 ) - متن عربى اضافه دارد : و قال بعضهم كنا عند ذى النون المصرى فتذاكرنا المحبة فقال ذو النون المصرى كفوا عن هذه المسألة لا تسمعها النفوس فتدعيها ثم انشأ يقول الخوف اولى بالمسىء اذا تأله و الحزن * و الحب يجمل بالتقى و بالنقى من الدرن . و يكى گويد نزديك ذو النون مصرى بوديم و سخن از محبت گفتيم ذو النون گفت دست ازين سخن بداريد تا مردم نشنوند و بدعوى آن برخيزند آنگاه گفت . ( 5 ) - مب : نه بر اهل وى در دعوى وى مدعى باشد .