رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٣

باب چهل و نهم در محبّت

نصرآبادى را گفتند ترا [ مىگويند ] از محبّت هيچ‌چيز « 1 » نيست گفت راست گوئيد « 2 » و ليكن مرا حسرت ايشانست « 3 » اندر آن مىسوزم و اين بيت بگفت :

و من كان من طول الهوى ذاق سلوة * فانّى من ليلى لها غير ذائق

و اكثر شىء نلته من وصالها * امانىّ لم تصدق كلمحة بارق

محمّد بن الفضل گويد محبّت سقوط همه محبّتها است از دل مگر محبّت حبيب .

جنيد گويد محبّت افراط ميل است .

و گفته‌اند محبّت تشويشى بود كه از محبوب در دلها افتد .

و نيز گفته‌اند محبّت فتنهء بود كه در دل افتد از مراد .

ابن عطا گويد اين بيت :

غرست لاهل الحبّ غصنا من الهوى * و لم يك يدرى ما الهوى احد قبلى « 4 » ]

[ و هم نصرآبادى راست گفت محبّت بيرون ناآمدن است از دوستى به‌هرحال كه باشد .

و گفته‌اند اوّل حبّ ختل بود و آخرش قتل بود ] .

( 1 ) - مب : چيزى . ( 2 ) - مب : مىگويند . ( 3 ) - مب : حسرت محبان هست . ( 4 ) - متن عربى اضافه دارد : فأورق اغصانا و اينع صبوة * و اعقب لى مرا من الثمر المحلى فكل جميع العاشقين هواهم * اذا نسبوه كان من ذلك الاصل