رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٩

باب سى و سيم در ذكر

منزلت خويش نزديك خداى تعالى بداند ، بگوى بنگر تا منزلت خداى تعالى نزديك تو چگونه است « 1 » خداى تعالى بنده را بدان منزلت دارد نزديك خويش كه بنده دارد خداى خويش را « 2 » .

محمد فرّا گويد از شبلى شنيدم [ كه ] گفت نه خداى مىگويد هركه مرا ياد كند بازو نشسته‌ام « 3 » چه فايده يافتى از نشستن با حق [ جلّ جلاله « 4 » ] .

عبد اللّه بن موسى السّلامى گويد شبلى مجلس [ مى ] داشت روزى و اين بيتها همىگفت .

ذكرتك لا انّى نسيتك لمحة * و ايسر ما فى الذّكر ذكر لسانى

و كنت بلا وجد اموت من الهوى * و هام علىّ القلب بالخفقان

فلمّا ارانى الوجد انّك حاضرى * شهدتك موجودا بكلّ مكان

فخاطبت موجودا به غير تكلّم * و لاحظت معلوما به غير عيان

و از خصايص ذكر [ يكى ] آنست كه بوقت نبود كه هيچ‌وقت نبود از اوقات « 5 » الّا كه بنده مأمورست بذكر خداى تعالى امّا فرض و امّا مستحب « 6 » ، [ و ] نماز

( 1 ) - مب : گو منزلت خداى تعالى نزديك خويش بدان . ( 2 ) - مب : كى ايزد تعالى بنده را آنجا فرود آرد كى وى خويش را . ( 3 ) - مب : انا جليس من ذكرنى ، من هم‌نشين آنم كى مرا ياد كند . اصل : غلط است . ( 4 ) - مب : ندارد . ( 5 ) - مب : كه موقت نيست به‌وقتى زيراك هيچ‌وقت نيست . ( 6 ) - مب : اما فريضه و اما سنت .