رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

باب بيست و نهم در اخلاص

و كسى ديگر را پرسيدند از اخلاص گفت آن بود كه بر كار خويش جز خداى را كس را گواه نكند .

كسى گويد در نزديك سهل بن عبد اللّه شدم ، روز آدينه ، پيش از نماز ، مارى ديدم اندر خانهء او ، من پايى فرا پيش مىنهادم و يكى باز پس ، گفت اندر آى كه كس به حقيقت ايمان نرسد و از هيچ‌چيز كه به روى زمين بود بترسد پس مرا گفت اندر نماز آدينه چه گويى گفتم ميان ما و مسجد شما يك شبانروز راهست ، دست من بگرفت بس چيزى برنيامد كه مسجد ديدم و اندر مسجد شديم و نماز آدينه بكرديم و بيرون آمديم و اندر مردمان مىنگرستيم و ايشان مىرفتند گفت اهل لا إله الّا اللّه بسيارست و مخلصان از ايشان ، اندكىاند « 1 » ] .

مكحول گويد كه هيچ بنده نبود كه چهل روز اخلاص بجاى آرد اندر عبادت الّا كه چشمهء حكمت از دل وى بر زبان وى گشاده گردد .

يوسف بن الحسين گويد عزيزترين چيزى اندر دنيا اخلاص است هرچند جهد كنم تا ريا از دل [ خود ] بيرون كنم بر گونهء ديگر از دل من بر رويد « 2 » .

ابو سليمان گويد چون بنده مخلص شود ريا و وسواس « 3 » از وى بريده شود [ به‌يك‌بار « 4 » ] . و باللّه التوفيق .

( 1 ) - مب : ندارد . ( 2 ) - مب : باونى ديگر برآيد . ( 3 ) - مب : وسوسه . ( 4 ) - مب : ندارد .