رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

باب چهارم در توبه

كرد كه توبه بر وى واجب است فكرت دائم و عذر خواستن آمرزش « 1 » چنانك گفته‌اند اندر دل گرفتن « 2 » وجل است تا اجل ، قال اللّه تعالى قل ان كنتم تحبّون اللّه فاتّبعونى يحببكم اللّه . و از سنّت پيغمبر [ است ] صلّى اللّه عليه و سلّم دوام استغفار چنانك گفت اندر شبانروزى هفتاد بار آمرزش خواهم .

يحيى بن معاذ گويد يك زلّت از پس توبه زشتر بود از هفتاد زلّت از پيش توبه .

ابو عثمان گويد اندر معنى انّ الينا ايابهم بازآيند اگرچه سرگردان شده باشند از مخالفتها .

گويند علىّ بن عيسى بر نشسته بود به موكبى عظيم و غربا « 3 » مىگفتند اين كيست .

زنى بر بام ايستاده بود گفت تا كى گويند اين كيست اين بندهء است از چشم خداى تعالى بيفتاده او را بدين مبتلا كرده است « 4 » . علىّ بن عيسى بشنيد و با سراى شد و از وزارت استعفا « 5 » خواست و به مكّه شد و مجاور بنشست . و باللّه التّوفيق .

( 1 ) - مب : و آمرزش را كار بندد . متن عربى : دوام الانكسار و ملازمة التنصل و الاستغفار . شكسته‌دلى دائم و پيوسته عذرخواه و آمرزش‌جوى بودن . ( 2 ) - مب : استشعار وجل . ( 3 ) - مب : اعرابى . و آن غلط است . ( 4 ) - اصل : كى رعايت خداى ازو برخاستست و مبتلا شده به اين حال . ( 5 ) - مب : و از آن كار استغفار كرد . اصل : و از وارادت استغفار . مطابق متن عربى اصلاح شد .