رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

باب سوم در تفسير الفاظى كى ميان اين طايفه رود و آنچه از آن مشكل بود

شعر

فصحوك من لفظى هو الوصل كلّه * و سكرك من لحظى يبيح لك الشّربا

فما ملّ ساقيها و ما ملّ شارب * عقار لحاظ كاسه يسكر اللبّا

و انشدوا شعر

فاسكر القوم دور كاس * و كان سكرى من المدير « 1 »

و انشدوا ، شعر

لى سكرتان و للنّدمان واحدة * شىء خصصت به من بينهم وحدى

و انشدوا شعر

سكران سكر هوا و سكر مدامة * فمتى يفيق فتى به سكران

معنى اين دو بيت آنست كى از دو گونه مستم يكى از عشق و ديگر از مى و كسى كى ازين دو مست بود كى باهوش آيد .

و بدانك صحو بر اندازهء سكر بود هركه سكرش به حق بود صحوش به حق بود و هركه سكرش بحظّ آميخته باشد صحوش بحظّ پيوسته بود و هركه اندر حال محق بود اندر سكر معصوم بود و سكر و صحو اشارت كنند به طرفى از تفرقه ، چون حقيقت را علم پيدا آيد صفت بنده فرياد و قهر بود و اندرين معنى آورده‌اند

شعر

اذا طلع الصّباح لنجم راح * تساوى فيه سكران و صاح

قال اللّه تعالى فلمّا تجلّى ربّه للجبل جعله دكّا و خرّ موسى صعقا و اين كوه بدان سختى و قوت پاره‌پاره شد و موسى با صلابت رسالت بيفتاد

( 1 ) - چنانست كه سعدى گويد : نگاه من به تو و ديگران به خود مشغول * معاشران ز مى و عارفان ز ساقى مست