رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٧٣
باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت
سريج و اندر ادب ثعلب و اندر حديث ابراهيم حربى .
و ازين طايفه بود ابو محمّد عبد اللّه بن منازل رحمة اللّه عليه پير ملامتيان بود ، يگانهء وقت خويش بود و صحبت حمدون قصّار كرده بود و عالم بود و حديث بسيار نبشته بود و وفات او به نشابور بود ، اندر سنه تسع و عشرين يا ثلاثين و ثلاثمائة بود .
عبد اللّه منازل گويد هيچ‌كس فريضهء ضايع نكند از فريضها الّا كه مبتلا گردد به ضايع كردن سنّتها و هر كى به ترك سنّت مبتلا گردد زود بود كه به بدعت مبتلا گردد .
احمد بن عيسى گويد كه عبد اللّه منازل گويد كه فاضل‌ترين وقتهاى تو آنست كه از خواطر و وسواس نفس رسته باشى و وقتى كى مردمان از ظنّ بد تو رسته باشند .
و ازين طايفه بود ابو على محمّد بن عبد الوهّاب الثقفى امام وقت بود و صحبت ابو حفص كرده بود و آن حمدون قصّار و تصوّف بوى آشكارا شد به نشابور و وفات او اندر سنه ثمان و عشرين و ثلاثمائة بود .
منصور بن عبد اللّه گويد كه ابو على ثقفى گفت اگر مردى همه علمها حاصل كند و طريقتهاء مردان بداند به جايگاه مردان نرسد مگر به رياضت از پيرى يا امامى يا مؤدّبى نصيحت‌كننده و هركى ادب از استادى فرا نگرفته باشد كى عيبهاى وى بازو نمايد و رعونتهاى نفس ، به دو اقتدا كردن روا نبود اندر درست كردن معاملات .
ابو على ثقفى گويد كه زمانهء آيد برين امّت كى زندگانى مؤمن اندرو خوش نباشد مگر خويشتن اندر منافقى بسته باشند .
هم او گويد افّ ازين شغلهاى دنيا چون بر كسى اقبال كند و افّ از حسرت وى چون برگردد و عاقل آنست كى ميل به چيزى نكند كه چون اقبال كند مشغله باشد و چون برگردد حسرت بود .
و ازين طايفه بود ابو الخير الاقطع رحمة اللّه عليه ، باصل مغربى بود بتينات بودى و وى را كرامات بودى و فراستى نيز داشتى و حال او بزرگ بود و وفات