رساله قشيريه ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

كند و از سخن حق مزه نيابد و وى را حلاوة نباشد از ذكر ، اگرچه بسيار بر زبان آورد از قول خداى عزّ و جلّ سأصرف عن آياتى الّذين يتكبّرون فى الأرض به غير الحقّ .

جريرى گويد رؤيت اصول باستعمال فروع بود و درست كردن فروع بعرضه كردن بود بر اصول و راه نيست بمقام مشاهدهء اصول مگر به بزرگ داشتن [ آنچه خداى بزرگ داشت از وسائط و فروع . ]

و از ايشان بود ابو العبّاس احمد بن محمّد بن سهل بن عطا الآدمىّ از بزرگان و پيران متصوّفه بود و از علماى « 1 » ايشان بود . خرّاز او را بزرگ داشتى و از اقران جنيد بود ، صحبت ابراهيم مارستانى كرده بود و وفات او اندر سنهء تسع و ثلاثمائة بود .

ابو سعيد قرشى گويد ابن عطا گفت هر كى خويشتن بآداب سنّت آراسته دارد دل وى را خداى عزّ و جلّ بنور معرفت منوّر گرداند و هيچ مقام نيست برتر از مقام متابعت « 2 » دوست اندر فرمانها و افعالها و اخلاقهاء او .

ابن عطا گويد بزرگترين غفلتها غفلت بنده‌ايست كه از خداى غافل بود و از فرمان وى و آداب معاملات وى .

ابن عطا گويد از هرچه ترا پرسند اندر ميدان علم بجوى و اگر آنجا نيابى اندر ميدان حكمت بجوى و اگر نيابى بتوحيد وزن كن و اگر اين سه جاى نيابى به روى ديو باز زن .

و از ايشان بود ابو اسحاق ابراهيم بن احمد الخوّاص رحمة اللّه عليه از اقران جنيد و آن نورى بود و او را اندر توكّل و رياضتها حظّ فراوان بود ، وفات وى اندر سنه احدى و تسعين و مأتين بود به شهر رى و علّت شكم داشت و هرگاه كه برخاستى

( 1 ) - اصل : و علم ايشان . ( 2 ) - اصل : برتر از موافقت .