خلاصه شرح تعرف ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

باب الرابع و العشرون - بيست و چهارم فيما اضيف الى الانبياء من الزلل « 1 »

و ببايد دانستن كه حق تعالى را با بزرگان به گناه خورد « 1 » آن عتاب باشد كه با ديگران نباشد از بهر بزرگى محل ايشان .

باز دليل آورد مر صغيرهء انبياء كه مقرون باشد به توبه كما قال آدم و زوجة عليهم السلام : « رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا » « 2 » و قوله تعالى : « فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى » « 3 » و فى داود عليه السلام : « وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ » « 4 »

( 1 ) - املاى اين كلمه در متن خلاصه بدين گونه است كه با تلفظ مردم ماوراءالنّهر و غالب نقاط شرقى ايران برابر است اما در جاهاى ديگر اين كتاب به صورت خرد نوشته شده است . ( 2 ) - سورهء 7 - اعراف آيهء 23 ( 3 ) - سورهء 20 - طه آيهء 122 ( 4 ) - سورهء 38 - ص آيهء 24