خلاصه شرح تعرف ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

باب تاسع عشر - نوزدهم قولهم فيما كلّف اللّه البالغين « 1 »

وى و هر كه بر امر وى لازم باشد وعدهء وى را اندر يابد . اما اين صفت طامعان است كه آن كس كه شاهد معرفت گردد مر لزوم امر را او را وعده به كار نيايد .

و گفت چون امر او را كار بست وعدهء او را اندر يافت و چون وعدهء وى يافت لا بد زيادت بيابد . مراد از اين سخن آن است كه زيادت آخر را بر قسمت اول بندد . و زيادة الحق لا علة لها كما ان ابتداء القسمة لا علة له لان الزيادة غير واجبة عليه كما ان ابتداء الفضل غير واجب عليه .

قال سهل بن عبد اللّه : من غمض بصره عن اللّه طرفة عين فلا يهتدى طول عمره . و گفت هر كه چشم خوابانيد از خداى عز و جلّ طرفة العينى به همهء عمر به خداى تعالى بيش راه نيابد و صلى اللّه على محمد و آله اجمعين .