دقائق التأويل و حقائق التنزيل ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٣

يادداشتها و پينوشتهاى پژوهنده

( 1418 ) 106 / 23 « فروترين » .

چنين است در دستنوشت .

آيا سهو كاتب است يا مختصّهء گويشى ؟ ( 1419 ) 107 / 6 و 8 « ايتوني . . . ابدا » ؛ « فقال . . . يهجو » .

در دستنوشت : « بداوة » .

در دستنوشت ، « س » پايان « قرطاس » ، گويا در حاشية كتابت شده ، و اين را بقرينهء ريخت شبيه به تنوينى مىگويم كه در حاشية هويداست ؛ به هر روى در عكس ما ديده نمىشود ؛ به گمان و سنجش ضبط كرديم .

سنج : مناظرات في الإمامة ، ص 66 ( حاشية ) و 422 و 488 و 532 ( حاشية ) ؛ و : من حياة الخليفة عمر بن الخطّاب ، عبد الرّحمن أحمد البكري ، ص 62 و 63 و صص 69 - 75 ؛ و : ما روته العامّة من مناقب اهل البيت - عليهم السّلام - ، المولى حيدر الشّروانى ، ص 384 و 387 و 406 .

( 1420 ) 107 / 10 « متّفق عليه » .

در دستنوشت ، بسهو ، تشديد روى فاء گذاشته شده .

( 1421 ) 107 / 10 « بخارى در صحيح نقل كرده است » .

در همين سلسله يادداشتها آنجا كه در بارهء كتب مسمّا به « صحاح » نزد اهل سنّت سخنى داريم ، از بخارى و حديثنامهء وى نيز به اختصار سخن گفته‌ايم .

در بارهء نقل بخارى ، نگر : السّبعة من السّلف ، ص 49 و 50 ( به ويژه : نقل سوم ) .

( 1422 ) 107 / 10 و 11 « گوينده را ذكر نمىكنذ » .

گوينده ، عمر بن خطّابست .

براى ديدن اسناد ، يادداشت ما را ، اندكى پيشتر ، ذيل اصل عبارات منقول ببينيد ، و اگر بسنده گريد ، تنها نگاه كنيد به : من حياة الخليفة عمر بن الخطّاب ، عبد الرّحمن أحمد البكري ، ص 62 و 63 و صص 69 - 75 .

( 1423 ) 107 / 13 تا 15 « انّى . . . بعدي » .

در دستنوشت بجاى « يعرفونني » ، « يعرفوني » آمده است .

نگر : المعجم المفهرس لألفاظ الحديث النّبوىّ [ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ] ، و نسنك ( و . . . ) ، ج 1 ص 119 .

نيز نگر : ما روته العامّة من مناقب اهل البيت - عليهم السّلام - ، المولى حيدر الشروانى ، ص 395 ؛ و :

النّظاميّة في مذهب الإماميّة ، ص 184 و 185 ؛ و : بحار الأنوار ، ج 18 ص 122 و ج 28 صص 26 - 27 ( به نقل از : حاشيهء النّظاميّة ) .

ضمنا سنج و بررس : جواهر العقدين ، السمهودي ، ج 2 . ص 78 و 84 .

( 1424 ) 107 / 22 « انّ . . . النّار » .

النّساء / 145 .

( 1425 ) 108 / 13 « يَسْئَلُكَ أَهْلُ الْكِتابِ » الى قوله : « وَ كانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً » .

النّساء / 153 - 158 .

( 1426 ) 108 / 14 « فضيحت كرد » .

« فضيحت كردن » : رسوا كردن ، آبروى كسى را بردن .