سفرنامه ظهير الدوله ( همراه مظفر الدين شاه به فرنگستان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

چند ماده تاريخ

انداخت كهن خرقه چو از پيكر جان * آراست به قامت ز بقا خلعت نو

پرسيد كسى ز نعمتى تاريخش * با گريهء زارزار گفت آن رهرو

در بيست و چهارم از مه ذيقعده * شد گوش دل از داعى حق راز شنو

در سال هزار و سيصد و دو و چهل * در كشور جان مقيم شد آن خسرو

غيرت كرمانشاهى چكامه‌اى عرفانى و نسبتا طولانى سروده و درآوردن ماده تاريخ هنرنمائى كرده است چند بيت آن اين است :

هر آنكس با حريف دلستانى جام صهبا زد * ز مستى بر سرش شورى ز قاف صيد عنقا زد

كسى كاو عاشق جانانه شد از جانش پروانه * كه بر شمع جمالش را خويش را پروانه آسازد

* * *

اگر آن مظهر حق را به تركيب بشر خواهى * نگر در آن سراپائى كه بر دوش نبى پا زد

نمىشايد پس از آل على كس رهنما گردد * مگر ان كس كه بر دامان او دست تولا زد

ظهير الدوله آن كاقليم عشق از وى مسخّر شد * لواى فقر را بر طارم اين چرخ خضرا زد

على اسم و على رسم و مهين صهر شهنشاهى * كه كوس رهنمائى را نه پنهان بل هويدا زد

چو ( مؤمن ) در عدد ( مهمان ) ( على ) شد ( ميزبان ) او * 136 136 110 110 اجابت كرد دعوت را چو حق فرمان به امضا زد

ز هجرت يكهزار و سيصد و دو با چهل بودى * به عشر سوم ذيقعده كاين تاريخ انشا زد

از اين دار فنا چون رخت سوى دار باقى برد * فراقش تير جانسوز از كمين بر پير و برنا زد

ز خود نقشى به‌جا بگذاشت آيين اخوت را * به روى صفحهء گيتى عجب نقشى كه برجا زد

به تاريخ وفاتش گفت غيرت لا والائى * صفاى از وادى لا خيمه اندر حصن الّا زد

دكتر الهامى ( اقبال ) سروده است 1342

از جهان در جنان گرفت مقام * خسرو فقر حضرت آقا

سال تاريخ شمسى از اقبال * با دلى پر ز شور گفت و نوا

يكى اندر درون دل شد و گفت * در كنار صفى است جاى صفا

* * *

آه كز كين چرخ كجرفتار * منهدم گشت كاخ مهر و وفا

گوهرى شد ز بحر جان بيرون * كه بدى خضر راه آب بقا

حضرت شه صفا كه بود دلش * مخزن سر علم الاسما

دار فانى نبد چو قابل او * رخت بربست زآن به ملك بقا

چهل و دو ز بعد الف و سه صد * شد چو از هجرت رسول خدا