روح الأرواح فى شرح أسماء الملك الفتاح ( فارسى ) — الصفحة ٩١

عربى در روح الارواح

اشتياق و لواعج احتراق

b

121 .

واژه‌هاى عربيى كه در روح الارواح ثقيل مىنمايد به آن جهت است كه هيئت جمع و جمع الجمع آنها را مؤلف به كار بسته ، و اگر صورت مفرد آنها را به كار مىگرفت به هيچ نوع مهجور نمىنمود ، و همان گونه كه گفتم ، علت كاربرد برخى كلمات عربى به صيغهء جمع آنها به منظور آهنگين كردن عبارات بوده است .

به هرگونه ، پاره‌اى از واژه‌هاى ناهموار عربى در روح الارواح به اين قرار است : هوان ، سابح ، سايح

b - a

5 ، ميادين غفلات

b

9 ، مجامر جان

a

10 ، صدقات و صيامات

a

39 ، شموع

b

77 ، خاطب ( خطبه‌خوان )

a

131 ، اى مؤمن سمع را صمام صمم فرونهادى

a

148 ، متقاصر و متصاعر

b

149 ، اوقار

a

121 ، صيود

b

117 ، اسباغ و اسبال

a

112 ، و غيره . ما براى اين گونه كلمات فهرستى جداگانه در پايان كتاب ترتيب داده‌ايم و معانى آنها را با توجه به ساخت و بافت عبارات در پايان كتاب آورده‌ايم .

2 . مواردى از دستور زبان عربى / سواى كلمات مذكور ، در روح الارواح در چند مورد ساخت دستورى زبان عربى نيز ديده مىشود كه اندك است و ناچيز . مانند تثنيهء عارض : عارضين

b

86 . علامت تأنيث در صفات . مانند : زليخا كافره بود

b

149 .

جمع آوردن اسم و صفت به سياق عربى . مانند : ميادين غفلات

b

9 .

3 . نشانهء « يت » مصدرى / مانند : آدميت ، بشريت ، انسانيت ، شيطانيت

b

2 ، فردانيت

a

116 ، نحنيت

b

5 ، ظاهريت ، آخريت ، اوليت ، باطنيت

a

83 ، يهوديت

a

83 ، فروسيت

a

90 ، سبحانيت

b

155 ، قدوسيت

b

155 ، اصطفائيت

b

202 .

4 . نظم و نثر عربى / در روح الارواح به مناسبتهايى به ابيات و عبارات و امثال عرب استناد و استشهاد شده ، به‌طورى كه مىتوان گفت كه به قياس با برخى از نگاشته‌هاى ديرينه و هم‌زمان سمعانى ، اين گونه كاربردهاى زبان عربى در كتاب حاضر بيشتر است . در خصوص اشعار و ابيات عربى ، كه مؤلف بيشتر به سروده‌هاى حلّاج ، شافعى ، رابعهء عدويه ، بثينه ، كثيّر توجه داشته ، در بخشهاى پيشين همين مقدمه بحث كردم ، ولى در زمينهء عبارات و امثال عرب ، جا دارد كه در اينجا از كميت و كيفيت استعمال آنها در اين كتاب ياد كنم .

همچنان كه در نقد حال سمعانى اشاره كردم ، او واعظى بوده فقيه و محدّث ، و مجلس وعظ و تذكير برگزار مىكرده ، و نيز بر زبان و ادبيات عربى تسلط داشته است . اين ويژگيها و آگاهيهاى مؤلّف خواه ناخواه در كتابش به گونه‌اى راه يافته