روح الأرواح فى شرح أسماء الملك الفتاح ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٦

د

از دوستان سزد كه پس از فوت دوستان * ذكر نكو كنند بديها رها كنند

634

هر كسى را جام او با جانِ او همسان كنند * هر كسى را نقل او با عقل او هم‌پر نهند

206

عشقبازى ساختى دست از دل و ديده بشوى * اين خود امروزست آرى باش تا فردا بُوَد

از بُن سى و دو دندان وامقى بايد شدن * هر كرا در دل مراد صحبت عذرا بود

135

دل بر انده وقف بايد كرد و جان را بر خطر * هر كرا با عشق بت‌رويان دلى يكتا بود

عاشق از عجز صفات خويش چون مقطع شود * مقطع عجز صفاتش عشق را مبدا بود

138

دوش ما را در خراباتى شب معراج بود * آنكه مستغنىتر از ما بُد ، به ما محتاج بود

315

آن چه عهدى بُد كه ما را دولت و اقبال بود * از محبت پرّ و فرو از مودّت بال بود

سالها در عالم وصلت بجز يك دم نبود * يك دم اندر كوى هجرت بُعدِ سيصد سال بود

چون بَزِيدى در رياضِ وجد ، باد مجد و لطف * صد هزار ابدال را زان باد ، وجد و حال بود

گوهر درياى لطف لم يزل را بىعلل * فضل ربّانى و جمدِ ذو المنن دلال بود

همّتِ عشّاق حضرت در مطاف رَوح روح * روز و شب طوّاف بود و دم بدم جوّال بود

مجلسى از انس بود و جام باده از سرور * دوستان با هم نشسته ، لطف حق قوّال بود

صد هزار اسرارِ دل بُد دوستان را در ميان * پردهء اسرار ، يادِ جعد زلف و خال بود

خانه از تجريد بود و جامه از تفريد بود * لقمه از توحيد بود و شربت از افضال بود . . .

157

تا در طلب مات همى گام بود * هر دم كه بدون ما زنى دام بود

آن دل كه درو عشق دلارام بود * گر زندگى از جان طلبد خام بود

272

گمان مبر كه مرا جز تو يار خواهد بود * دلم جز از تو كسى را شكار خواهد بود

مرا جز از تو نخواهد بُدن خداوندى * و گرچه بنده ترا بيشمار خواهد بود

بر اين حديث تو اندر گذاشت خواهم عمر * بدان‌قدر كه مرا روزگار خواهد بود