روح الأرواح فى شرح أسماء الملك الفتاح ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٠

ت

تا بر مه چارده نهادى كُلَهت * بينم كله ملوك بر خاك رهت

236

اى جان و دلِ همه خلايق * آويخته زان دو زلف چون شست

186

شور در شهر فكند آن بت زنّارپرست * چون خرامان ز خرامات برون آمد مست

132

از جور قدِ بلند و زلف پستَت * وز كافرى نرگس بىمى مستَت

ترسم به كليسياى رومَم بينى * ناقوس به دستى و به دستى دستَت

168

آن را كه عمى بود كه بتواند گفت * غم از دلِ خود به گفت بتواند رُفت

اين گل نگرى كه از تو ما را بشكفت * نه رنگ توان نمود و نه بوى نهفت

599

ز رانِ گوران هر ساعتى تباهه خورد * هر آن كه او پىِ شيران مرغزار گرفت

448

دانى چه بُوَد شرط خرابات نخست * تاج و كمر و كلاه در بازى چُست

چون مست شوى و پاىها گردد سُست * گويند بنشين هنوز باقى بر تست

227

يك شهر همه حديث آن روى نكوست * دلهاى جهانيان همه شيفتهء اوست

ما مىكوشيم و ديگران مىكوشند * تا دست كرا بُوَد كرا خواهد دوست

297 ، 80

آن كس كه بُوَد شيفته در كارِ تو اى دوست * ناچار كشد بر دل و جان بارِ تو اى دوست

شهريست پُر از شيفتگان تو هر يك * با جان و دلى پُرغم و تيمارِ تو اى دوست

دربارهء هر شيفته سرّيست ترا نو * كس را نرسد دست بر اسرارِ تو اى دوست

تا هست چو خُرشيد و چليپا به حقيقت * رخسار تو و زلف نگونسار تو اى دوست

يك شهر ز عشّاق تو دل سوختگانند * عاجز شده در قاعدهء كارِ تو اى دوست

هستند فرومانده در كار تو زيراك * هر لاشه ندارد تكِ رهوارِ تو اى دوست

184