روح الأرواح فى شرح أسماء الملك الفتاح ( فارسى ) — الصفحة ٨٧٤

4 . بيتها و مصراعها

گهم چاه نشيب است و گهم گاه بلند

143

همه طاعات او برهم نهادند * ز استغناى خود بر باد دادند

مردان رهش ز عشق جانها دارند * در كلبهء درد خود نهانها دارند

اى شيخ مرقعى به صد رنگ مپوش * كايشان بجز از خرقه نشانها دارند

آن كيست به يار من همى در نگرد * گو در منگر كه عشق شركت نبرد

خاكى كه قدمهاى تو آن را بسود * چاكرت بدان خاك همى رشك برد

تا در دلِ تو رنج و بلايى برسد * اندر ره دين بنده به جايى برسد

اين رنج و بلاى بنده تشريف خداست * تشريف خدا به هر گدايى برسد

436

كس چه داند تا چه حكمت مىرود * هر وجودى را چه قسمت مىرود

هر كه نه به ميدان فلك گوى زنند * چون گوى بسر برند يكى هوا زنند

بىچوگان را دو دست بر روى زنند * گويند كه رَو رَو نه زنان گوى زنند

برق كه ز ميغ آن جهان روى نمود * چون سوخته‌اى نيست كرا دارد سود

از هر دو جهان سوخته‌اى مىبايد

كان برق كه مىجهد در او افتد زود

303

كس بسته‌درى تو باز نتواند كرد * ور باز بود فراز نتواند كرد

هر پشه كه در كوى تو پرواز كند * صيدى كند او كه باز نتواند كرد

332

حديث قدسى اين معنى بيان كرد * و بى يبصر و بى يسمع عيان كرد

مرد دنياباز بايد تا كه دردِ دين كشد * سرمهء تسليم را در چشم دنيا بين كشد

اى ذات تو در كمال استغنا فرد * فارغ ز جفاست و گناه زن و مرد

گر عرصهء كائنات كافر گيرد * بر دامنِ كبريات ننشيند گرد

تشريف هواى تو به هر جان ندهند * ملك غم تو به هر سليمان ندهند

درمان طلبان ز درد تو محرومند * كاين درد به طالبان درمان ندهند

بهشت و حور و خلد آنجا چه سنجد * كه بيگانه در ان خلوت نگنجد

چو بنشيند به خلوت يار با يار * نَفَس نامحرم افتد همچو اغيار

45 ، 422

به درگاه من از عشق زهى سوز و زهى شور * به درگاه تو از حسن زهى كار و زهى بار