سرمايه ايمان در اصول اعتقادات ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

فصل سوّم در بيان آنكه واجب الوجود را ماهيتى به غير از وجود نتواند بود .

به نحوى كه موجود است در خارج ، در ذهن حاصل نتواند شد : پس بطريق قياس استثنايى گوئيم هرگاه موجود بما هو موجود حاصل شود در ذهن از ذات واجب بذاته ، بايد كه ماهيت او باشد . چه ماهيّت هر چيزى آن است كه از ذات او بذاته در ذهن حاصل شود . ليكن مقدم حق است ، نتيجه دهد كه پس تالى حق باشد و هو المطلوب .