سرمايه ايمان در اصول اعتقادات ( فارسى ) — الصفحة ١٧١

فصل چهارم در بطلان احباط و جواز عفو و وقوع شفاعت

و ايضا متمسّكند على التوجيهين بقوله تعالى : « وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ » « 15 » چه شفيع ناصر باشد .

و جوابش آن است كه ناصر كسى است كه دفع مضرّت از غير از روى قوّت و غلبه كند بخلاف شفيع كه دافع مضرّت است از روى خضوع ، پس نفى ناصر نفى شفيع نباشد .

و ايضا متمسّكند بقوله تعالى : « وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى » « 16 » چه مرتضى كسى است كه افعالش پسنديده بود و فاسق افعالش پسنديده نيست ، پس شفاعت مخصوص غير فاسق باشد ، و آن نتواند بود مگر به معنى طلب ازدياد ثواب .

و جوابش آن است كه لا بدّ است در « من ارتضى » از تقديرى . و اولى نيست تقدير « افعال » چنان كه شما مىكنيد از تقدير « أن يشفع فيه » چنان كه ما مىكنيم . بلكه اين اولى است تا نظير باشد با قول خداى تعالى كه : « مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ » « 17 » و قوله تعالى : « لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَرْضى » . « 18 » پس بر اين تقدير معنى چنين است : كه شفاعت نمىكنند مگر كسى را كه خداى پسندد و خواهد كه شفاعت كنند دربارهء او .

( 15 ) . سوره بقره 2 / 270 ( 16 ) . سوره انبياء 21 / 28 ( 17 ) . سوره بقره 2 / 255 ( 18 ) . سوره نجم 53 / 26